MSMPress

 

 

در حالي‌كه كارزار مبارزات انتخاباتي از چندي بدين سو آغاز شده است و نامزدان هركدام تلاش مي‌كنند تا به ‌گونه‌هاي متفاوت بتوانند مردم را متقاعد بسازند و رأي مردم را به دست آورند. اما مشكل عمده اين ‌است كه بسياري از نامزدان انتخابات يا هنوز برنامه‌يي ندارند، يا هم برنامه‌هايي را پيشكش مي‌كنند كه نه در صلاحيت يك نماينده‌ي مجلس است، و نه در توان او. اما در حالي‌كه روند مبارزات انتخاباتي با شدت در جريان است، آوازه‌هايي در باره‌ي به تعويق افتادن انتخابات، هر روز از روياهاي مردم براي ساختن يك مجلس خوب در زمان تعيين شده، مي‌كاهد.

 گويا قرار نيست که برای یک روز هم، مردم ما در آرامش زندگي كنند و دستاني نا آشنا نمي‌خواهند و نمي‌گذارند «آب خوش» از گلوي اين ملت پايین برود. هرچند كمیسيون مستقل انتخابات، همواره بحث تعويق انتخابات را به شدت رد كرده است؛ اما همان‌گونه كه هر روز رسانه‌هاي دروني و بيروني تأكيد مي‌كنند، نكاتي وجود دارند كه مي‌توانند اين بحث را جدي تر كنند. نبود امنيت كامل در كشور از مهمترين چالش‌های فراروي روند برگزاري انتخابات است؛ مسوولان كمیسيون مستقل انتخابات در اين روزها تأكيد مي‌كنند كه اطمينان كامل را در باره‌ي امنيت انتخابات از نهاد‌هاي امنيتي مسوول دريافت كرده اند و قرار است انتخابات مجلس نمايندگان، در زمان تعيين شده، يعني بيست‌و‌هفتم شهريورماه برگزار شود. اما همین چند روز پيش، منير منگل سرپرست پيشين وزارت امور داخله‌ي كشور، در مجلس نمايندگان اعلام كرد كه فقط 9 شهرستان در افغانستان، امن است.

 نكته ‌ي جالب اين‌جاست كه در همان زمان، فضل‌احمد معنوي رييس كمسيون مستقل انتخابات در يك گفت‌و‌گوي تلويزيوني در باره‌ي اين آمار وزارت داخله گفته بود: «در صورتي كه اين آمار دقيق باشد، انتخابات كه هيچ، در افغانستان زندگي كردن هم ناممكن خواهد بود‍.» اين ديدگاه‌هاي چندگانه، چه چيزي را نشان مي‌دهد؛ وزارت داخله از يك‌سو از امن بودن «2.47» درصد شهرستان هاي كشور خبر مي‌دهد و از سويي هم به كمیسيون انتخابات – بر بنياد گفته‌هاي مسوولان اين كمیسيون- اطمينان داده است كه آن‌ها قادر به برگزاري انتخابات مي‌شوند.

 پس يا آمار ارايه شده از سوي وزارت داخله واقعيت ندارد، يا اين وزارت و ديگر نهاد‌هاي امنيتي به حدي توانا و فعال هستند كه قادر مي‌شوند در كمتر از يك‌ماه، در ميان 355 شهرستان نا امن، زمينه‌ي برگزاري انتخابات را فراهم كنند. 

چندگانگی ديدگاه‌ها در ميان مسوولان نهادهايي كه هركدام به گونه‌يي در برگزاري انتخابات، نقش بازي مي‌كنند، نشان مي‌دهد كه برنامه‌هاي بزرگي در پس پرده‌ي انتخابات افغانستان، نهفته است. اما! نگراني اين‌است که اگر يك‌بارِ ديگر، انتخابات مجلس افغانستان، پس از اين‌همه مصرف و هزينه‌هاي هنگُفت و شور و غوغاي فراوان، به تعويق افتد؛ تمام برنامه‌ها به هم خواهد ريخت و يك‌بار ديگر مردم خسته‌ي اين ديار، نقش شان را در تصميم‌گيري‌ها نخواهند يافت و وقتي ببينند كه باز «آش، ‌همان است و كاسه، ‌همان»، خسته‌تر از اكنون، نا اميد و بي‌علاقه، قرباني سياست‌هاي بزرگ جهان و جهانيان خواهند شد.

 

برگرفته: ماندگار