MSMPress

 

هر سال برنامه و رقابتی بین شاعران و نویسندگان از طرف خانه‌ي ادبیات افغانستان راه اندازی می‌شود که به نام قند پارسی یاد می‌شود و چند شاعر و داستان نویس به مقام‌هایی از سوی برگزار کنندگان این برنامه تعیین می‌شوند. امسال نیز برنامه برگزار شد و چند تن دعوت شدند که از آن جمله یکی از دعوت شدگان امان پویامک شاعر و داستان نویس جوان بود که با زبان ویژه خود خیلی‌ها را مورد توجه خود قرار داده است.

 

با خواندن شعر و یا داستانی از امان پویامک بدون ذکر نامش به راحتی می‌توان پی برد که آن شعر و یا داستان از او است و این ویژگی را نمی‌شود به سادگی در برخی از شاعران و نویسندگان جوان دیگر دریافت.

 

اما وقتی خبری را می‌شنوی که دیگران به مقام‌هایی دست یافته اند و از پویامک فقط تقدیر خشک و خالی صورت گرفته است، نمی‌توان خاموش نشست. قابل تعجب است که درین جا شماری از کسانی که مقام گرفته اند، حتا نمی‌توان با نوشته‌های پویامک مقایسه کرد، چه رسد به این که کار آنان از نوشته های پویامک برتر شمرده شود.

 

پرسش دراین جاست که چه چیزی باعث این می‌شود تا کسی از این همه راه دور دعوت شود و سپس از او تنها یک قدر دانی صورت گیرد؟ این پرسشی است که تنها در ذهن من نه، بل در ذهن خیلی ها پیدا شده و بدون شک این را ناشی از دید شاعرانه برگزار کنندگان قند پارسی نه بلکه از دید قومی و مذهب گرایانه برگزار کننده های این برنامه می‌دانند.

 

با آن که ادبیات وابسته به هیچ قوم و مذهبی نیست اما گاهی برخی‌ها بر می‌خیزند و با دست زدن با چنین کار‌هایی، ثابت می‌کنند که در چنین جشنواره‌ها لیاقت و برتری شاعرانه نه، بلکه قوم و مذهب نیز نقش عمده دارد. امان پویامک با آن که در جشنواره قند پارسی از سوی اشتراک کنندگان به شدت مورد پذیرش و استقبال قرار گرفت با آن هم نتوانست در آن جا به مقامی دست یابد.

 

با آن که چنین جشنواره‌ها نمی‌توانند چیزی از او کم کنند؛ اما می‌توان انتقادی از چنین جشنواره‌ها کرد تا در آینده صداقت در داوری‌ها رعایت شود و همه اطمینان داشته باشند که این جشنواره‌ها قوم محور و مذهب محور نیستند.