MSMPress

 

ما به سرعت به سوی بدبختی در افغانستان روان هستیم. ما در لبه ی پرتگاه و باخت در این کشور هستیم. لازم نیست که بگوییم چقدر جان عزیزان ما و مردان و زنان جوان ما در این کشور گرفته شده است. 

بین سالهای 2002 تا 2006، من فقط پیشرفت را در این کشور می دیدم. افغانستان به هیچ وجه سویتزرلند نمی شد. اما در راه و مسیر تبدیل به یکی از کشورهای در حال توسعه بود. 

اما از سال گذشته تا کنون، ما در چندین مرحله ، انتخابهای غلطی را مرتکب شده ایم. 

اول، ما به یک انتخابات تقلب آمیز اجازه ی تحقق دادیم. بدتر از آن، ما به عبدالله عبدالله این فکر را القاء کردیم که از کاندیداتوری وی حمایت نمی کنیم و باعث شود که وی از شرکت در دور دوم انتخابات صرف نظر کند. تحت ریاست جمهوری داکتر عبدالله، افغانستان چانس بهتری را برای یک شروع تازه می داشت. 

بسیاری ها می گویند که آقای عبدالله یک غیر پشتون است و نمی تواند افغانستان را اداره کند. خوب، آنها عادت داشتند که بگویند که یک غیر سنی نمی تواند عراق را اداره کند. غیر پشتون ها 60% مردم افغانستان هستند. اکنون زمان آنهاست تا چانسی برای حاکمیت می داشتند. 

رئیس جمهور اوباما در دولتش می گفت: " ما یک حکومتداری خوب، کاهش فساد مالی، و حمایت از حقوق افغانها را اعم از زن و مرد اعاده می کنیم." خوب این وعده ها از کی شروع می شود؟؟

اشتباه دوم، زمانی بود که آقای اوباما تصمیم گرفت نظامیان بیشتر به این کشور بفرستد در حالیکه وقت کمی را فکر کرد تا توضیح دهد این نظامیان چه باید بکنند. ایا مشکلات امنیتی بهترین راه پاسخش از راه نظامی و اقدامات نظامی است و یا بهرت می توانیم از راه اهرم های قبیلوی و حکومتداری خوب به این مهم نائل شویم؟ 

مشکل سوم در مورد جدول زمانی است که آقای اوباما و جنرال مک کریستال تنظیم کرده اند تا اردوی ملی افغان به پای خود بایستند چنانچه فرماندهان نظامی در جنوب افغانستان تخمین می کنند که حدالق سه سال برای تقویت اردوی ملی افغانستان ضروری است، و زمان زیادتری هم برای ایجاد پولیس و تقویت آن. چرا اقای اوباما بر خروج نظامیان در جولای 2011 اصرار دارد که اردوی ملی امنیت اش را خود به عهده گیرد؟ 

اشتباه چهارم، هفته ی گذشته بود که ما باز به جهت پاکستانی شدن پیش رفتیم. ما متعهد شدیم که به آنها کمکها و حتا هواپیماهای بدون سرنشین دهیم. حتا با اینکه انها امسال هیج حمله یی را علیه طالبان در مناطق قبایلی انجام نداده اند. 

پنجم و بدترین آنها، جنران مک کریستال به نظر می رسد جنرال مک کریستال به شورشیان جرأت بیشتر می دهد و پیشرفت های افغان را عقیم می سازد. جنرال ما به فایننشیال تایمز در هفته ی گذشته گفت: طرح فعالی برای اوردن طالبان به میز مذاکره است تا پاکسازی مناطق افغانستان از شورشیان.

وی یک اشتباه دیگر هم دارد که به پاکستان، که پناهگاه طالبان را مهیا کرده است، به حیث یک تسهیل کننده ی گفتگوها می نگرد. در حالیکه بیشتر افغانها پاکستان را بحیث کشوری می پندارند که در بی ثبات سازی افغانستان نقش عمده ای داشته است. وی عرستان سعودی و امارات متحده ی عربی را به حیث محل گفتگوها انتخاب کرد در حالیکه این دو از منابع کمک کننده ی اصلی به شورشیان و هراس افکنان بوده اند. مک کریستال اظهار داشته که گلبدین حکمتیار، به احتمال زیاد معامله و مذاکره کند. 

حکمتیار کسی است که به افراط گرایی مشهور است و زمانی که در دانشگاه کابل بوده، به صورت دختران در دهه ی 70 میلادی اسید پاشیده است. وی در لست تروریستان بین المللی قرار دارد و باید دستگیر و یا کشته شود – نه اینکه با انها مذاکره گردد. 

با اینحال خوشبختانه برخی از مقامات هستند که هنوز واقعیت ها را دیده و آنها را گوشزد می کنند. به عنوان مثال کارل ایکنبری، سفیر امریکا در افغانستان و جنرال متقاعد به وزیر خارجه، هیلاری کلینتون در ماه نوامبر گفته بود که نظامیان بیتشر به شورش و هراس افکنی پایان نمی دهد تا زمانی که پناه گاه های آنها در پاکستان وجود دارد. 

سفیر امریکا پیشنهاد کرده بود که دولت باید بیشتر بر مسائل توسعه (برق، آب، و معارف) سرمایه گذاری کند و حکومتداری خوب. از انجایی که این امور مسیر صحیح با ثبات سازی در کشور است. زمانی که کارل ایکنبری تقاضای 2.5 میلیارد دلار برای بودجه جهت انکشاف، توسعه و حکومتداری در تابستان گذشته تقاضا کرده بود، این تقاضا رد شده بود. اما افزایش نظامیان، احتمالا 10 تا 20 برابر بیشتر هزینه دارد بدون اینکه یک دولت با اعتماد در افغانستان ایجاد گردد. واقعاً چرا ما باید 30000 نظامی بیشتر امریکایی بفرستیم تا این کشور را به دست بدترین عناصرش تحویل دهیم. 

منبع: وال استریت جورنال