MSMPress

مقاومتهای سیاسی در افغانستان علیه طرح رئیس جمهور کرزی برای ختم جنگ از طریق مذاکره با رهبران طالب در حال افزایش است. این طرح به جنگجویان و شورشیان، وعده های پروژه های انکشافی و اشتغال را می دهد تا آنها به پروسه ی صلح جلب شوند. 

دهه ها جنگ در افغانستان این اجماع را به وجود آورده است که جنگ نمی تواند پایان بخش بحران افغانستان باشد، اما چنین مخالفت زودهنگام علیه مصالحه با شورشیان، مسیر را برای کرزی دشوار ساخته است درحالیکه وی اولویت ارشد خود را در دوره ی دوم ریاست جمهوری اش به این امر اختصاص داده است. 

برخی کارشناسان این تشویش را دارند که تزریق میلیونها دالر به قریه هایی در جنوب که طالبان در آن حاکم هستند، می تواند به صورت ناعادلانه به قومهای پشتون استفاده برساند و به آنهایی که علیه دولت می جنگند، پاداش محسوب شود. برخی دیگر هراس دارند که چنین پول دادن به رهبری طالبان می تواند عقب نشینی از حقوق زنان محسوب شود. در عین حال، مقامات اسبق طالبان می گویند که بدون تغییر در پالیسی امریکا، فرماندهان آنها احتمالاً با دولتی که امریکا حامی اش است، مذاکره نکنند. 

عبدالسلام ضعیف، که زمانی سفیر افغانستان در پاکستان در دوره ی طالبان بوده است، می گوید: " هیچ استراتژی شفافی برای مذاکره وجود ندارد. طالبان چندین بار فریب خورده اند. آنها بازهم فریب نخواهند خورد. آنها نیازمند ضمانت بسیار قوی هستند." 

گرچه، مقامات امریکایی اظهار کرده اند که از این اقدام کرزی به کلی حمایت می کنند، هر دو دولت از روشی که پیش گرفته اند موافق نیستند. مقامات امریکایی ترجیح می دهند که تا بر جنگجویان رده پایین تمرکز کنند ضمن آنکه امیدوارند که 30000 نظامی اضافی می تواند طالبان در یک موقف ضعیف مذاکره قرار دهد. از طرف دیگر، دولت کرزی اصرار دارد که باید به رهبری نهضت اسلامگرایان دست یابد. طبق اظهارات یک مقام بلندپایه ی افغان، کرزی روز چهارشنبه را در عربستان سعودی بود تا کمک پادشاه سعودی را در تشویق نمایندگان طالبان برای حاضر شدن در کنفرانس آینده ی کابل به دست آورد.  

جامعه ی جهانی متعهد شده است تا 140 میلیون دالر برای انکشاف اقتصادی و برنامه های اشتغال زایی برای تشویق جنگجویان جهت برگشت از موقف شان پرداخت کند. برنامه های مصالحه ی گذشته که به هدف جنگجویان رده پایین بود، در ابهام فساد مالی و سوء مدیریت قرار دارد. ایالات متحده هنوز در این کمک مالی سهم نگرفته اما از وجوه مالی نظامی برای حمایت از این طرح که مقامات آنرا "برنامه ی برگشت به زندگی عادی" می گویند، استفاده خواهد کرد. 

امریکایی ها و دیگر مقامات بین المللی بیان داشته اند که این پول به قصد خرید افراد نیست بلکه برای تمویل پروژه ها – سرک سازی، برنامه های زراعت و آموزشهای حرفه یی – است که می تواند فایده اش به قریه ها برسد و می تواند جنگجویان طالب را جلب کند تا از این مزایا برخوردار شوند. 

اما گروه هایی از طیف سیاسی در افغانستان، تشویش خود را در مورد پیشرفت طرح برگشت به زندگی عادی رده پایین های طالب و گفتگوها با رهبری طالبان اظهار کرده اند. 

اقلیت های قومی تشویش دارند که پول جامعه جهانی برای جذب جنگجویان طالب عمدتاً ان مناطق پشتون نشین را فاید می رساند که شورش در آنجا بدترین و وخیم ترین حالتش را دارد. 

سید اقا حسین سانچارکی، سخنگوی جبهه ی ملی می گوید: " این پول کمکی نخواهد کرد و قدرت بیشتری به طالبان خواهد داد. امریکایی ها نباید پول خود را با فراهم سازی فرصت های شغلی برای طالبان به هدر دهند. آنها باید فرصت های شغلی را برای تمام افغان ها مهیا سازند." 

سیما ثمر، رئیس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان می گوید که یافتن یک راه حل مسالمت آمیز برای بحران افغانستان ضروری است اما هر گونه تلاش برای مذاکره با رهبران طلبان – که رژیم آنها آشکار و به رسوایی زنان را سرکوب می کرد، -- باید جرائم آنها در نظر گرفته شود. " 

وی می گوید: " ما نمی توانیم همیشه برای رسیدن به دستاوردهای سیاسی، حقوق بشر را نادیده بگیریم. " 

مقامات اسبق طالبان می گویند هر گونه تلاش با حمیات و پشتیبانی امریکا برای جلب جنگجویان طالبان رده پایین، ضایع کردن زمان و پول است. تنها راه به گفته ی آنها برای پایان دادن به جنگ، برقراری مذاکره با رهبری این نهضت است.

ضعیف می گوید: " طالبان می دانند که این یک توطئه علیه آنهاست تا آنها را از هم جدا بسازد. هیچ کس از افراد طالبان که برای رضای خدا می جنگند، این کار را قبول نخواهند کرد. هیچ کس." 

ضعیف و دیگر مقامات پیشین طالبان با نظری که بین مقامات ناتو و امریکایی در مورد پیوستن جنگجویان طالبن به شورش به خاطر پول، حفاظت یا برخی مزایای دیگر است، موافق نیستند. 

ضعیف می گوید: " این یک جنگ ایدوئولوژیکی است. زمانی که یک فرد به کابل می آید و در کابل جنگ می کند، وی مطمئن است که زنده نخواهد ماند و در اینجا کشته خواهد شد. این کار به خاطر پول نیست." 

طالبان در بیانیه هایی که اظهار داشته اند، پیش بینی هر گونه مذاکره ای را مشروط به خروج نظامیان خارجی کرده اند. اعضای پیشین طالبان این طرح ها را سیاسی عنوان کرده اند و گفته اند که اقدامات نمایشی اینچنین نمی تواند رهبری طالبان را بر سر میز مذاکره بکشاند.

از سویی عبدالحکیم مجاهد، که زمانی نماینده ی طالبان در ملل متحد بوده و در لست تحریم ها هنوز باقی مانده است، در مورد لست افراد مصون طالبان که از سوی کنفرانس لندن و دولت افغانستان اعلان گردید، می گوید: " این لست بسیار مسخره است. بسیاری از این افراد هم اکنون در کابل هستند و سالهاست که در دولت کار می کنند." 

ارسلا رحمانی، یک وزیر پیشین طالبان می گوید: " انها می خواهند مذاکره کنند اما مشکل فعلی این است که آنها اعتماد به امریکایی ها ندارند." 

سبقت الله سنجر، رئیس دفتر پالیسی ریاست جمهوری، می گوید که تالش دولت افغانستان شروع شده است اما حمایت بیشتری از سوی جامعه ی جهانی برای مصالحه نسبت به گذشته وجود دارد. وی می گوید: " ما امیدواریم که بین دولت و نیروهای طالبان اعتماد ایجاد کنیم. زمانی که ما اعتماد داشته باشیم. ما فرصت این را خواهیم داشت تا بدانیم با چه کسی صحبت کرده ایم." 

منبع: واشنگتن پست